مردم بومی چابهار، روستای درک را به زبان محلی درگ یا درک می‌گویند که به معنی سکونت کنار دره است. اهمیت تاریخی این روستا به اندازه‌ای بوده که نام آن را در فهرست اثار ملی ایران ثبت کرده‌اند. در این روستا نه تنها خشکی و دریا، بلکه اقیانوس هند و دریای عمان نیز به هم می‌رسند. یکی از عجایب روستای درک این است که برخلاف ظاهر کویری خود، منطقه‌ای پر آب به حساب می‌آید. با حفر چاه‌های دو تا سه متری در این منطقه می‌توان به آب شیرین دست پیدا کرد. درختان نخل قسمتی از بافت گیاهی این منطقه را تشکیل می‌دهند که با همین آب‌های شیرین بیرون آمده از دل زمین آبیاری می‌شوند.